Kerstverhaaltje

Ik weet het: ik was ff weg. En nu ben ik terug. Misschien. Misschien ook niet. Want bloggen vraagt tijd. Tijd die ik soms liever aan andere dingen besteed.

Mensen die mij kennen, weten dat ik graag cadeautjes geef.

'Dat had je niet moeten doen,' hoor ik dan steevast (want zo wordt dat ons geleerd).

'Dat weet ik,' antwoord ik altijd. 'Als het moest, had ik het niet gedaan.'

Vaak veroorzaakt deze uitspraak een niet-begrijpende blik. Daarom leg ik het even uit:

• Ik doe graag dingen voor anderen, op voorwaarde dat het niet moet. Als het een moetje wordt, is het niet meer leuk. Als het niet meer leuk is, wil ik het niet meer doen. Als ik iets niet meer wil doen, stop ik ermee. Simpel. Dat was een beetje het geval met deze blog. Het werd een moetje. De leut was weg, dus ik zette 'm on hold.

• Ik ben enorm ijdel en kick op aandacht. Ik doe graag dingen voor anderen op voorwaarde dat ik bestoefd word. Ik had de indruk dat de rek er een beetje uit was met mijn blog. Ik kreeg geen fanmail meer. Dus dacht ik: dan geef ik liever aandacht aan mensen die me wel bewieroken met complimenten. Waarschijnlijk is dat zwaar fout... Bon, eerlijk duurt het langst en het begin van alle kennis ligt bij mezelf.

Maar nu is het Kerstmis en tijd van cadeautjes. Op veel plaatsen toch. Niet bij mij in Lalaland. T werkt al meer dan 20 dagen onafgebroken en dat blijft zo nog tot begin januari. We vieren dus niets. Met niemand. Dat is niet erg, want ik ben geen feestdagen-fan(aat). Toch wil ik jullie een cadeautje geven. Zodat ik zelf ietwat in de feeststemming kom. En ook om te laten zien dat ik jullie niet vergeten ben. Ik zou eraan toe kunnen voegen dat ik jullie mis, maar eerlijk is eerlijk: mijn leven is een feestje en veel tijd om te missen heb ik niet. Daarnaast ben ik een dochter van mijn moeder, dus heb ik het altijd druk-druk-druk-ge-kent-dat-hé?

Vorige week begon ik aan een nieuw schrijfexperiment. Een verhaaltje voor jonge lezertjes. Al snel ontspoorde het en werd het te grof. En daarna sloop er politieke satire in. Grappig om te lezen (denk ik toch), maar niet geschikt voor publicatie. Wellicht tover ik het alsnog om naar een kindvriendelijk verhaaltje. Maar voor nu: alsjeblieft! Geen veelvuldige blogs over de afgelopen zes maanden. Wel één langer verhaal dat je kan lezen als je met een kater of een foodbaby - of beide - in de zetel ligt te bekomen van het vorige feest en je al voorbereidt op het volgende. Veel leesplezier! Let wel op: je mag dit verhaal lezen zo vaak je wilt en als je het leuk vindt, deel dan mijn blog. Maar het blijft wel mijn verhaaltje. Je krijgt het leesplezier cadeau, niet het boek.

Mijn beste wensen voor 2026. Hou het zo gezond mogelijk. Beweeg. Ga de natuur in. Lach naar de mensen. Geef complimenten. Maar meest en vooral: wees jezelf en wees daar trots op.

x

V

P.S.: Ik kan NIET tekenen, maar een boek zonder cover is twee keer niks. Daarom genereerde ik een illustratie met AI. Zou ik NOOIT doen voor een echt boek. Auteurs schrijven verhalen, illustratoren tekenen erbij. Daarvoor hebben we GEEN AI nodig! Maar ik ben enkel auteur en dit is geen echt boek. Vandaar...

P.P.S.: Voor de digibeten - mensen die niet goed met een computer of gsm kunnen werken: je moet op de pdf hieronder klikken en dan opent het verhaal op je telefoon op laptop.

De is-geen-beer.pdf

Download PDF • 611KB